Nowlive.eu

Registreren
 

Adèle Bloemendaal R.I.P.
gelezen 3966 keer 0 leden en 1 gast bekijken dit topic.
januari 24, 2017, 18:43:48
#10
Allerbeste vriend Adèle: Ze was een vrouw met een geheim

Acteur Eric Beekes (67) is in shock. Hij was ruim 16 jaar de allerbeste vriend van de zaterdag overleden Adèle Bloemendaal: zijn muze. Beekes belde haar gemiddeld twee keer per dag en ging wekelijks een aantal keren bij haar op bezoek in Amsterdam. ,,Ik heb haar goed leren kennen, maar ze bleef een vrouw met een geheim. Ze bleef altijd iets mysterieus houden, zoals dat past bij een diva van haar statuur.''


Haar gezondheid was, na haar beroerte in 2014, uiterst broos. Het spraakvermogen van Adèle Bloemendaal was volgens Eric Beekes 'nihil', maar dat stond een goede verstandhouding in geen geval in de weg. Integendeel, benadrukt Beekes op verdrietige toon. ,,Ook zonder woorden konden Adèle en ik communiceren. Als ik bij haar was voerde ik het woord, las de krant voor of zong een liedje voor haar. Dan straalde ze, reageerde ze met een instemmend knikje of een lach. Heus, het was tot het laatste moment boeiend om met haar te zijn.''

Beekes weet nog niet hoe het verder moet zonder zijn vriendin. ,,Dat realiseer ik me waarschijnlijk pas later. Onze speciale band was warm en intens. Dat ga ik vreselijk missen. We deden zulke leuke dingen samen. Goede gesprekken voeren, tripjes in Amsterdam, naar premières, samen winkelen, koken of gewoon een stukje door de stad lopen. Hand in hand als maatjes.''

Ondoorgrondelijk
Hij noemt Adèle Bloemendaal 'een dame met een groot geheim'. ,,Ze was het allerbeste contact in mijn leven ooit. Maar hoe goed ik haar ook dacht te kennen, er bleef altijd iets te raden over. Ze had iets geheimzinnigs over zich: iets ondoorgrondelijks. Als je dacht dat je haar reactie kon inschatten, reageerde ze net weer anders. Ze had tot het allerlaatste moment de allure van een theaterdiva: een grootheid met een vleugje mysterie. Nee, ze neemt geen groot geheim mee in haar graf. Dat niet. Maar dat soms raadselachtige karakter was iets wat bij haar hoorde. Bij de ongekende vedette die ze was. Je wist nooit exact wat haar persoonlijkheid was. Ze had iet grilligs, maar dan op een positieve manier.''

Eric Beekes noemt zichzelf 'een vurig bewonderaar' van Adèle. Hij stapelt dan ook superlatief op superlatief om zijn vriendin te kunnen beschrijven. ,,Ze was een selfmade theaterdier met bravoure en lef. Adèle was zeer belezen en vond het geen probleem om alleen te leven. Natuurlijk vond ze het fijn als we dingen samen deden, maar ze klaagde nooit over de momenten dat ze niemand over de vloer had. Ze kon prima met zichzelf opschieten de lieverd. Of ik dat zonder haar ook kan moet nog blijken.''



Bron:AD

Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


Nowlive.eu

Re: Adèle Bloemendaal R.I.P.
« Reactie #10 Gepost op: januari 24, 2017, 18:43:48 »

januari 24, 2017, 18:38:43
#9
Uitvaart Adèle Bloemendaal vrijdag in Amsterdam

De uitvaart van Adèle Bloemendaal zal vrijdag plaatsvinden in haar woonplaats Amsterdam. Familie en vrienden zullen die ochtend afscheid nemen van de zangeres die zaterdagmiddag op 84-jarige leeftijd overleed. Dat heeft Eric Beekes, een goede vriend van de grand dame van het toneel, aan deze krant bevestigd.


De dienst zal in besloten kring plaatsvinden. Haar persoonlijke wensen voor de bescheiden afscheidsplechtigheid heeft de actrice zelf in een brief aan haar zoon John Jones kenbaar gemaakt. Om wie het precies gaat, weet Beekes niet. ,,Dat is allemaal aan John. Ik ga me daar verder niet mee bemoeien.''

Adèle Maria Hameetman werd geboren op 11 januari 1933 in Amsterdam, waar ze haar hele leven bleef wonen. Ze trouwde als 21-jarige met een ingenieur die Bloemendaal heette.



Bron:AD

Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 17:49:13
#8

Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 17:43:26
#7



Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 17:43:13
#6





Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 17:42:52
#5





Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 17:42:28
#4






Bron:AD

Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 15:55:53
#3

'Ik heb altijd zelf bepaald wat ik wilde'


Interview met Adèle Bloemendaal uit 2013

Actrice Adèle Bloemendaal (84) is zaterdag overleden. In 2013 spraken wij haar, ter ere van haar 80ste verjaardag. Lees hier interview hier terug.


Tachtig rode rozen zijn er bezorgd, ze staan beneden in de kamer, bij de trap naar de entresol. Met de felicitaties van het team dat de grand old lady van de komedie deze dagen toch al eert in een voorstelling over haar leven en haar werk, Adèle, met Paul Groot en Sanne Wallis de Vries als vertellers en vertolkers.

'Grand old lady? Is dat zo? Wie zegt dat dan? Dat is wel bepalend, natuurlijk.'

Adèle Bloemendaal, geboren Hameetman, eind vorige week 80 geworden, beweegt zich in een licht shirt en witte broek met rode motiefjes blootsvoets door het huis. De teennagels zijn fel rood gelakt. Voor de fotograaf strijkt ze even snel met de vingers door het haar, waarvan de lokken zich nog altijd moeilijk in één richting laten dwingen. 'Dit is toch genoeg, zo? Als je me maar geen 97 laat lijken.' Enkele seconden pauze, en daar zwelt in een licht korrelige ademstoot - door Doeschka Meijsing ooit omschreven als het starten van een koude Volkswagen-motor - de gulle schaterlach aan. 'Hahaha.'

Na een reeks beroertes lijdt ze in een hofje aan een Amsterdamse gracht een teruggetrokken bestaan. 'Ik heb evenwichtsstoornissen, hartritmestoornissen, mijn gezichtsvermogen is aangetast, mijn bloeddruk is niet goed, maar voor de rest gaat het uitstekend.' Met de hommage, aangezwengeld door pianist Martin van Dijk, die haar jarenlang begeleidde, wordt even de schaduw weggetrokken. Ze zal erbij zijn, op de première, 22 januari in Utrecht, met de kleinkinderen.

Hoe hoorde u dat de voorstelling in de maak was?
'Via via had ik al wat vernomen. Martin bevestigde het. Ze zijn langs geweest. Paul Groot, Sanne Wallis de Vries. Verschrikkelijk aardige mensen, dus dat stelde me gerust.'

U was een beetje ongerust?
'Een voorstelling maken over iemands leven en werk is een heel verantwoordelijke taak. Dan wil je toch even kijken of ze wel geschikt zijn. Ik vond ze uitermate geschikt.'

Kende u ze niet?
'De ellende is dat ik door die fysieke gebeurtenissen om 7 uur in bed lig om nog wat te lezen en om 9 uur het licht uit doe. Ik kijk sinds jaar en dag 's avonds geen televisie meer, en overdag alleen maar dvd's. Ik ga soms nog naar theater, maar dan moet het onweerstaanbaar zijn, zoals La cage aux folles, vorig jaar.'

Wilde u zich niet meteen met de voorstelling gaan bemoeien?
'Ik denk dat die kinderen dat niet op prijs zouden stellen. Martin en ik hebben het verzinnen, het schrijven, het monteren en het uitproberen altijd de leukste onderdelen van het vak gevonden. Laat anderen dan ook hun gang gaan. Ik denk dat ze zelf smaak genoeg hebben, het zijn bepaald geen domoren. Ik heb gehoord dat Paul De Bokken en de Schapen van Jan Boerstoel zingt en dat hij dat heel goed doet. Daar ben ik heel blij mee. Het is een van mijn lievelingsliederen.'

Na rollen in een reeks komedies als 't Schaep met de 5 pooten (als Dora Lefèvre) en Citroentje met Suiker (als Toos Goedkoop-Palfrenier) en successen met carnavalsnummers, begon Adèle Bloemendaal in de jaren tachtig een serie onewomanshows (Adèle's keus, Adèle in korte broek, Adèle in Casablanca, Adèle op de Orinoco). Daarmee wilde ze afstand nemen van het volkse, joviale type.

Als u zelf terugkijkt op uw carrière, welk gevoel domineert dan?
'Ik heb heel veel rotzooi gedaan, en daaruit is mijn eerste soloprogramma geboren. Als een explosie. De omslag is precies aan te wijzen. Ik kreeg weer een heel slecht script voor een tv-serie aangeboden en ik wist ineens: dit wil ik niet meer. Dit maakt me doodongelukkig. Ik was 50. Moest dat zo doorgaan met die shit? Ik heb het uitgeschreeuwd, ik heb met het script gesmeten. Ik moest uitbreken. Iets doen wat ik zelf mooi vind. Het kon ook, toen. Mijn kind zat in die tijd in Amerika, bij de American Air Force. Als mijn programma zou mislukken, waren er financieel geen slachtoffers. Adèle's keus was een bevrijding.'

Eli Asser, die de komedieseries schreef, vond het jammer dat u die stap zette.
'Het verveelde me. Had ik tante Door moeten blijven?'

U had niet voor de kunst met de grote K moeten gaan.
'Hij zag mij niet als Medea? Hahaha! Ach, wat kan het me schelen.'

Toen ik u belde voor een afspraak zei u: dan moet ik het weer over de hel van het beroep hebben.
'Dat was het af en toe, ja. Sommige rollen. Dingen die me niet interesseerden. Programma's. Even een liedje doen als gast. Een interviewtje. Neem die carnavalshits. Ik las een tekst van Drs. P:

Kedinkedonkedinkedonkeding mijn ome Daan /
Kezinkezonkezinkezonkezink er tegenaan.

'Ik moest er zo verschrikkelijk om lachen. Het was een parodie op het carnavalslied. Ik heb moeten smeken bij Gerrit den Braber van Phonogram om het in godsnaam te mogen doen. Dan was het: wijfie, wijfie... Laat ons dat nou beslissen. Ik heb staan schuimbekken. Dan ga ik hier godsamme en god-verdom-me wel weg!

'Later belde hij op. Je mag het doen. Het werd de carnavalshit van het jaar. Maar wat je dan moet doen, is het volgende. Je gaat 's morgens om 9 uur de deur, naar het Zuiden, voor drie optredens op een dag. En dat vijf dagen aaneen. Je moet je verkleden in een kast in een café, om 11 uur 's morgens, en daar ligt dan iemand in een hoek te braken.

'Ik dacht dan altijd maar aan de komende paasvakantie, dan ging ik met mijn zoon naar een hotel in New York, met uitzicht op het Central Park. Ik ging niet natuurlijk Kedinkedonkedinkedonkeding voor de kat zijn staart staan zingen. Daar stonden revenuen tegenover.'

Hoe heeft u het al die tijd volgehouden?
'Er waren ook heel aangename dingen. We hebben gefeest als beesten, zeker in het begin. De generatie van na de oorlog had wat in te halen, hoor. En het was vaak heel gezellig in de bus, met leuke mensen. Ramses Shaffy, Jenny Arean, Henk Molenberg.'

Wat was uw gelukkigste periode?
'Ik weet nog dat ik met mijn eerste soloprogramma op een maandagavond in De La Mar terechtkon, nadat we eerst vooral in vestzaktheatertjes hadden gespeeld. Rijen dik op de Marnixstraat tot aan de gracht. Dat was geweldig. Datzelfde jaar heb ik reisverhalen gemaakt voor De Tijd en Avenue. Tahiti, Indonesië, Hongkong, Alaska, San Francisco. San Francisco, daar zou ik wel willen sterven. Ik heb me nog nooit zo goed en zo vrij gevoeld als toen. In die staat van geluk ben ik gaan werken aan Adèle in korte broek. Dat is mijn beste programma geworden. Dat stond als een huis. 50 was mijn beste jaar.'

U moest wel weer gaan toeren. Dat was niet uw favoriete bezigheid.
'Die files werden steeds vervelender. Eenmaal bij het theater stond je toch geregeld voor een gesloten deur, terwijl ze je toch gevraagd hadden. Daar stond je, in de natte sneeuw, in de motregen.

'In Maastricht, in de Bonbonnière, begon ik een keer de deur van de artiesteningang in te trappen, ik had zware laarzen aan. De deur gaf al een beetje mee, toen er iemand van het theater vroeg wat ik aan het doen was. Ik zei: ik moet naar binnen, ik moet hier vanavond helaas spelen. We hebben toch een prachtige voorstelling gedaan, en toen kwam de directeur na afloop ook nog eens verhaal halen. Als u mij maar betaalt!, riep ik. En nu eruit! Maar er waren ook theaters als warme baden bij, hoor. We hebben veel heerlijke avonden gespeeld.'

U heeft zelf ook schouwburgdirecteuren en impresario's tot waanzin gedreven...
'... zij mij...'

...door op het laatste moment af te zeggen.
'Dat is weleens gebeurd, ja.'

Waarom?
'Weerzin, waarschijnlijk. Meestal.'

Heeft u eruit gehaald wat erin zat?
'Op bepaalde momenten wel, ja. Adèle's keus. In korte broek. Daar ben ik trots op.'

U noemt niets uit de periode ervoor. Tante Door, Wat heb je gedaan Daan.
'Dat was werk. Dat kon ik heel goed. Ik kon goed mensen aan het lachen maken. Daar at ik van.'

Had u nog langer willen doorgaan?
'Ik was 65, ik was eigenlijk op zoek naar iets anders. Die soloprogramma's, dat was echt topsport. Dat wilde ik niet meer. Maar ja, toen kreeg ik mijn eerste beroerte, ik was op treinreis in Duitsland.

'In Almere, een jaar later, volgde een tweede. Tijdens de voorstelling, op het moment dat ik een lied wilde inzetten. Er klonk iets van mfsjwe mfsjwe. Ik dacht: er is iets met het geluid. Het publiek begon te schreeuwen. Dronken lor! Maar alles rondom mijn mond was verlamd.

'Enkele jaren later lekte een adertje in mijn hersenen en ben ik een coma geraakt. Ze hebben twee gaten in mijn kop geboord om het bloed met een stofzuigertje weg te halen. Het was een breekpunt. Alsof mijn lichaam zei: ik kan dit niet meer. Dus je past je ritme aan. Zo gaat dat. Maar hoor eens, dit is toch allemaal niet relevant voor de voorstelling van die kinderen? Het wordt toch geen medisch bulletin van mij?'

U bent 80 en...
'...hoe voelt dat? Ha! Wou u dat vragen? Geen idee, eigenlijk. Ik kan er geen antwoord op geven.'

U heeft wel geprobeerd de ouderdom op afstand te houden. Facelifts, borstimplantaten, op uw 50ste in Playboy.
'Die facelifts waren ook voor het vak. Als je als komiek met een gezicht als een treurwilg optreedt, is dat niet prettig om naar te kijken. Je moet iets energieks uitstralen. Wat heerlijk dat jullie er zijn! En ik ging in Playboy staan vlak voor mijn eerste show. Ik moest publiek in de zaal zien te krijgen. Nou, dat is gelukt.'

U was een rolmodel voor vrouwen die hun eigen weg wilden kiezen.
'Daar hield ik me echt niet mee bezig. Ik heb altijd zelf bepaald wat ik wilde. Daar was niks feministisch aan. Met het feminisme heb ik nooit wat gehad. Die types droegen altijd van die - wat was het - broeken tot hier, tuinbroeken, ja. En schoenen in de vorm van een eend. Ik was juist erg dol op hoge hakken, en dat ben ik nog steeds. En eventueel, zo af en toe, een jarretel, voor het gevoel.'

Toen u de 60 voorbij was, verwachtte u opstandig te zijn bij het bereiken van een zekere leeftijd.
'Dat valt mee, maar ik wil niet dood, natuurlijk. Dat is verdraaid slecht geregeld. Ik ben van 1933. Al die fasen, van paard en wagen, naar auto, en telefoon en computers, de oorlog met de Hongerwinter, de wederopbouw, de welvaart. Die ontwikkelingen gaan door, maar jij wordt weggerukt. Dat vind ik naar. Ik wil erbij blijven.'

Ze kijkt uit naar de hommage, volgende week. 'Of het een eer is? Vindt u het goed als ik dat oordeel bewaar tot na de voorstelling?'

Pianist Martin van Dijk nam het initiatief voor het programma Adèle, een dubbelportret van Adèle Bloemendaal: 'Het programma Opium van de AVRO had een profiel van Adèle gemaakt. Heel mooi, heel ontroerend. Het programma trok het dubbele van de gebruikelijke kijkcijfers. Dat zegt toch wel wat. Het heeft een paar weken gesluimerd en toen wist ik dat we er iets mee moesten doen. Als straks een of andere jandoedel op hetzelfde idee komt, moet je maar afwachten wat het wordt. Ik heb tekstschrijver Jan Boerstoel erbij gehaald. Dat was het begin. Met Paul Groot en Sanne Wallis de Vries kunnen we zowel de mannelijke als de vrouwelijke kant van haar laten zien. Iemand één op één Adèle laten spelen is onmogelijk.'

Adèle Bloemendaal werd op 11 januari 1933 als Adèle Hameetman in Amsterdam geboren. Ze draagt de achternaam van haar eerste man, van wie ze in 1957 scheidde. Ze trouwde later met de acteur Donald Jones. Ze kregen een zoon, John Jones. Ze begon na de oorlog in het amateurcabaret van Leen Jongewaard en debuteerde in 1953 als beroepsacteur bij het gezelschap Puck. Nadat ze bij het cabaret Lurelei was gaan spelen, volgden rollen in een reeks toneel- en theaterproducties, aan de zijde van onder anderen Johnny Kraaykamp, Albert Mol, Gerard Cox en Frans Halsema. In 1969 kreeg ze een show op tv en was ze te zien in series als 't Schaep met de 5 pooten,Citroentje met Suiker,De Brekers en In de Vlaamsche Pot. Er waren ook bijdragen aan films, waaronder Naakt over de schutting. Vanaf haar 50ste volgden vier soloprogramma's. Ze had in 2006 een gastrol in de remake van 't Schaep met de 5 pooten.

In Adèle brengen Paul Groot en Sanne Wallis de Vries een ode aan Adèle Bloemendaal.

Paul Groot: 'De eerste keer dat ik haar zag was in Dat ik dit nog mag meemaken, een sketchesprogramma van de VARA. Ik kende haar carnavalshits, ze dook weleens op in Op Volle Toeren. Het was een vrouw met een lach aan haar kont. Ze kon heel nurks zijn in de scènes, en toch heel grappig. Dat was prikkelend. Intrigerend. Ik kreeg later een cd van Adèle's keus, en toen pas zag ik haar andere kant. Haar literaire smaak, haar neus voor goede teksten.'

Sanne Wallis de Vries: 'Ik herinner me haar vooral van de soloprogramma's. Haar liedjes raakten me. Maar ik vond haar uitstraling streng. Ik had in die tijd twee vrouwen in mijn hoofd, de ander was Jenny Arean. Jenny was warm, Adèle was koud. Of beter: autoritair. Redelijk afstandelijk. En daar is niets mis mee. Dat zou ik zelf best wel wat meer willen zijn.'

Paul Groot: 'Het programma is ook bedoeld als poging het genre levend te houden. Zorgvuldige liedjes met mooie teksten hebben het moeilijk.'

Sanne Wallis de Vries: 'Wie laat nu nog zulke rijke nummers voor zich schrijven? Ik heb vanmorgen nog Sex hooligans zitten instuderen. In bijna elke zin zit wel een grap.'

Paul Groot: 'Ik moet altijd zo lachen om de zin: het borsthaar groeit en bloeit als brandnetels in een natte zomer.'

Sanne Wallis de Vries: 'Overal haar, behalve daar waar het moet.'

Paul Groot: 'Ik heb haar wel eens in Koefnoen gedaan, ja. Ze kwam in een scootmobiel aanrijden. Daar is Dellie weer! Maar je krijgt in deze voorstelling een genuanceerd beeld. Iemand nadoen hoeft niet altijd een persiflage te zijn.'

Sanne Wallis de Vries: 'Het verhaal ontstijgt beslist de karikatuur. We kruipen in haar huid.'

Paul Groot: 'Het accent ligt op haar soloperiode. Maar in die periode daarvoor, zoals in 't Schaep met de 5 pooten, zie ik al een vakvrouw. Geen gebaar te veel. Het accent slechts een beetje aangezet. Dat je afstand neemt van die carnavalshits, begrijp ik wel. Maar zo'n zinnetje als 'In de hele met zijn allen van die dingen niets meer aan' is natuurlijk uitzonderlijk. Dat geldt wat minder voor 'Ho Bulle Bo.'

Sanne Wallis de Vries: 'Ik vind 'Lou, d'r legt een lijster in de la' ook heel fijn.'


.[video=580,385]https://www.youtube.com/embed/Kcp5OIvbzi4[/video]

Bron:VK

Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 15:26:04
#2
De leading lady met de klaterende lach

Cabaretière Adèle Bloemendaal 1933-2017 Ze was op haar best als ze op het ene moment rebels kon zijn en even later weer ravissant. Baldadig en chic. Literair en liederlijk. Grof en geraffineerd. Stout met stijl.


Haar mooiste zelfportret was een lied dat De zwarte doos heette. Het beschreef de reddingsploeg die bij de resten van een neergestort vliegtuig op zoek is naar de zwarte doos die het antwoord op alle vragen zal geven. En het vertelde vervolgens over de rampen die Adèle Bloemendaal zelf waren overkomen: vaak verdween ze plotseling uit het zicht, soms sloeg ze over de kop, af en toe ontsteeg ze een felle brand en ook zonder aanleiding ging het wel eens mis: „Juist als het goed gaat, word ik tegendraads”.

De tekst was geschreven door Jacques Klöters en de muziek door Martin van Dijk. Maar niemand anders dan Adèle Bloemendaal had dit lied kunnen zingen. Het was dan ook voortgekomen uit de vele gesprekken die zij ter voorbereiding van haar grote theatershows voerde met een klein groepje schrijvers die haar opmerkingen en ideeën – en de hunne – konden verwerken tot teksten die ze bij uitstek tot de hare konden maken. Als het hoogstpersoonlijke statement van een vrouw die altijd trots op haar beide benen was blijven staan, ook als ze soms de grond onder haar voeten dreigde te verliezen.

Totdat ze in het voorjaar van 2000 haar tournee met het programma Adèle’s Comeback Nr. 1 moest afbreken omdat ze tijdens de voorstelling onwel was geworden. Sindsdien trad ze niet meer op. Ze bleef thuis, werd getroffen door diverse beroertes, raakte hulpbehoevend en verhuisde ruim een jaar geleden naar een verzorgingshuis in de Amsterdamse binnenstad, waar ze zaterdag – 84 jaar oud – is overleden.
Pronte leading lady

Ze heette Adèle Maria Hameetman, kwam uit de Jordaan en debuteerde als rijzige blikvanger in een amateurcabaretgroepje waaraan ook Leen Jongewaard meewerkte. Samen werden ze in 1953 ontdekt en gecontracteerd door het toenmalige jeugdtheatergezelschap Puck (het latere Centrum). Zij kreeg de artiestennaam Adèle Hamé. Maar langer dan een paar maanden duurde haar engagement niet. Ze liep tegen de avontuurlijke Ben Bloemendaal aan die in Amerika ging werken en kon de verleiding niet weerstaan overhaast met hem te trouwen en mee te gaan – een spannende belevenis in een spannend land dat toen nog heel ver weg was. Ze vertrok zonder iets tegen de Puck-directie te zeggen. In de administratie kwam een kwaaie kanttekening te staan: „Contractbreuk per 15 januari 1954”.

Enkele jaren later kwam ze toch weer terug naar Nederland. Zonder man, maar met de nieuwe achternaam die ze altijd zou behouden. Ook toen ze in 1961 trouwde met de zanger-danser Donald Jones, van wie ze na de geboorte van hun zoon John weer snel scheidde.

Haar carrière was even afwisselend als haar liefdesleven. In de loop van de jaren zestig werkte ze mee aan diverse cabaretgroepjes, acteerde enkele seizoenen bij toneelgroep Ensemble, speelde en zong in tv-shows, was de pronte leading lady in het succesprogramma Met blijdschap geven wij kennis met Gerard Cox en Frans Halsema en werd geprezen om haar fijnproevers-elpee Aaahdèle met literair getint kleinkunstrepertoire. Haar veelzijdigheid maakte haar veelgevraagd. Maar zelf keek ze later met weinig heimwee op die tijd terug – er moest geld worden verdiend, en een alleenstaande moeder kon nu eenmaal niet te kieskeurig zijn. Wel wist ze zich af en toe met kleurrijke excuses aan een verplichting te ontworstelen. „Als ik in het verleden ergens onderuit wilde”, zei ze jaren later in Opzij, „greep ik alles schaamteloos aan. Ziekte, of de dood van een geliefd iemand. Ik heb ook veel gelogen”.
’t Schaep met de 5 pooten

Haar grootste publiekssucces volgde in 1969, toen Adèle Bloemendaal en haar ex-Puck-collega’s Piet Römer en Leen Jongewaard de drie hoofdrollen speelden in de comedyserie ’t Schaep met de 5 pooten van schrijver Eli Asser. Zelden straalden drie acteurs zo veel saamhorigheid uit. Zij was Doortje, met authentiek-Jordanese tongval, een steevast in bloemetjesjurken gehulde gestalte en een torenhoog suikerspinkapsel op een gul geinhoofd. Als om te bewijzen dat ze desgewenst ook zonder sexy schijnsel een grande dame kon zijn.

Begin jaren zeventig zong ze bovendien, in het volkse voetspoor van ’t Schaep, een paar carnavalsnummers die haar zelfs tot in Toppop brachten. Het eerste, het door Drs. P geschreven Wat heb je gedaan, Daan? was een uitgelaten persiflage op het genre („in de hele met z’n allen van die dingen niks meer aan”), maar allengs vervaagde het verschil tussen parodie en carnavalsrealiteit – al was het maar omdat ze zich, om den brode, steeds vaker schnabbelend manifesteerde in het feestcircuit. Maar na een paar jaar kwam ze ook zelf tot de conclusie dat daar haar toekomst niet lag.

De grootste wending in haar loopbaan vond plaats in 1982, toen Adèle Bloemendaal – op haar vijftigste – voor het eerst besloot haar werkgelegenheid in eigen hand te nemen. Ze poseerde voor Playboy en stelde onder de veelzeggende titel Adèle’s keus een theaterprogrammaatje samen met bestaand repertoire naar eigen smaak, van Brecht tot Dorrestijn. Ze schopte haar pumps uit en gaf elk nummer alle lading die erbij paste. Op energiek gespierde muziek die haar voordracht des te expressiever maakte. Het programma viel aanvankelijk niet eens op, een première was er niet en er verschenen nauwelijks recensies. Maar toch groeide het uit tot de grootste cabaretverrassing van het seizoen.

Al haar talenten vielen samen in de vier grote theatershows die ze daarna maakte. Ze kon op het ene moment rebels zijn en even later weer ravissant. Baldadig en chic. Literair en liederlijk. Grof en geraffineerd. Stout met stijl. Adèle Bloemendaal op haar best.

Twee seizoenen geleden speelden Sanne Wallis de Vries en Paul Groot het theaterprogramma Adèle, over haar levendige leven en haar eminente werken. Ze kwam zelf naar de première en lachte toen voor de laatste keer in het openbaar de lach die alleen de hare kon zijn: die klaterende lach, die uit de diepste diepten naar boven kwam. Ook daarin was ze uniek.



Bron:NRC

Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


januari 22, 2017, 15:19:57
#1
Cabaretière Adèle Bloemendaal 1933-2017


Gelogd
________ Zon, Storm of Regen ____ Mijn P.C. is een Zegen ________


Nowlive.eu

Adèle Bloemendaal R.I.P.
« Reactie #1 Gepost op: januari 22, 2017, 15:19:57 »